27 ਜਨਵਰੀ, 2026 ਅਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਲਾਈਫਸਟਾਈਲ ਡੈਸਕ: ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੀਡੀਓ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਇਰਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਟਾਰਕਟਿਕਾ ਦੀ ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਪੈਂਗੁਇਨ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਲੋਨੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ‘ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰ ਦੇਖੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਹੁਣ ‘ਰੈਜ਼ਿਸਟੈਂਸ’ (ਵਿਰੋਧ) ਅਤੇ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਕਈ ਯੂਜ਼ਰ ਇਸਨੂੰ ਕਵੀ ਰੌਬਰਟ ਫਰੌਸਟ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਵਿਤਾ ‘ਦ ਰੋਡ ਨੌਟ ਟੇਕਨ’ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹਨ—ਅਜਿਹਾ ਰਾਹ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਹੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਪੈਂਗੁਇਨ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਲੋਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਇਸ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਕਿਉਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀਡੀਓ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ 2007 ਵਿੱਚ ਆਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ‘Encounters at the End of the World’ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਰਮਨ ਫਿਲਮਕਾਰ ਵਰਨਰ ਹਰਜ਼ੋਗ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਡਲੀ ਪੈਂਗੁਇਨ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੈਂਗੁਇਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੈਂਗੁਇਨ ਉਸ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਵਰਨਰ ਹਰਜ਼ੋਗ ਨੇ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ‘ਡੈਥ ਮਾਰਚ’ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਰਥ ਲਗਭਗ ਯਕੀਨੀ ਮੌਤ ਸੀ।
ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨੀ ਡਾ. ਡੇਵਿਡ ਐਨਲੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਪੈਂਗੁਇਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਵੀ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਲਗਭਗ 70 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੱਕ ਤੁਰਿਆ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅੱਜ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੈਂਗੁਇਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ 9-5 ਨੌਕਰੀ, ਟੌਕਸਿਕ ਵਰਕ ਕਲਚਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਦਬਾਅ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ‘ਇਨਰ ਪੀਸ’ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹਨ—ਭੀੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਚੁਣਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੈਂਗੁਇਨ ਅੱਜ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ‘Be the Penguin’ ਵਰਗੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਪੋਸਟਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਾਹ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਰਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
